[os] Little Jimmy needs a good hug ♡ #Spirk

 

[os] Little Jimmy needs a good hug 💕 #ฉะป็อคของน้องจิมมี่

Pairing : Spock/Kirk

Tooth-rotting fluff ……

 

 

 

 

 

 

.

.

.

 

 

 

 

 

 

 

 

ตั้งแต่วันที่โบนส์ได้ตัดสินใจเข้ามาเรียน Starfleet ไม่สิ… ตั้งแต่โบนส์ได้รู้จักกับจิม เคิร์ก ต่างหาก เขารู้สึกมาตลอดว่าชีวิตของเขามันไม่เคยสงบสุขเลยแม้แต่วันเดียว

 

 

 

วันนี้ก็เช่นกัน…

 

 

“ฉะป็อค ไปไหน!!”

 

 

โบนส์ถอนหายใจแรงๆ พลางมองเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ(รูปร่างกลมป้อม!) ที่ตอนนี้ลุกขึ้นยืนแหกปากเสียงดังอยู่บนเตียงพยาบาล ใบหน้าหวานของเจ้าตัวแดงก่ำ แต่ดวงตาสีฟ้าที่ถึงแม้จะมีน้ำตาไหลออกมาไม่หยุดก็มีประกายแน่วแน่อันเป็นเอกลักษณ์ที่ไม่ว่าใครมองก็รู้ ว่าเด็กตรงหน้านี่คือ จิม เคิร์ก ไม่มีผิดเพี้ยน

 

ย้อนไปเมื่อ 24 ชั่วโมงก่อน หลังจากกัปตันรูปหล่อของยาน Enterprise ได้ลงไปทำภารกิจธรรมดาทั่วไปที่ดาวต่างถิ่น ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี เว้นแต่ว่าพอบีมขึ้นมา กัปตันดันย้อนวัยกลายเป็นเด็กไปเสียนี่ สร้างความงุนงงให้กลับทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ รวมถึงเจ้าตัวน้อยเองด้วยที่ตกใจจนร้องไห้จ้าขึ้นมาจนลูกเรือทำอะไรไม่ถูกไปตามๆกัน ก็มีแต่ผู้การชาววัลแคนที่เรียกสติได้ก่อนคนอื่นเป็นผู้กล้าค่อยๆเดินเข้าไปหาเด็กน้อยด้วยความระมัดระวัง แต่ก็กลับกลายเป็นเป้าหมายให้เด็กตัวสั้นๆพุ่งเข้าไปกอดเสียแน่น สป็อคก็เลยได้หน้าที่กอดโอ๋เจ้าตัวเล็กไปโดยปริยาย

 

 

นับจากเหตุการณ์ตอนนั้น จิมมี่ก็ติดสป็อคแจ เดินตามสป็อคต้อยๆสร้างความเอ็นดูให้กับทุกคนอย่างไม่น่าแปลกใจ โชคดีที่พอรู้สาเหตุก็คาดการณ์ได้ว่ากัปตันตัวน้อยจะกลับเป็นเหมือนเดิมภายในไม่กี่วัน แต่ถ้าพูดถึงโชคร้าย ก็คงเป็นตอนนี้นี่หล่ะ ที่สป็อคไปทำงาน เพราะต้องเข้าอัลฟ่าชิฟท์ทำหน้าที่แทนกัปตัน ถึงได้ต้องทิ้งเจ้าตัวเล็ก(ที่โดนหลอก)ให้มาตรวจร่างกายไว้ที่ห้องพยาบาล

 

 

โบนส์มองเพื่อนรักของเขาที่ตอนนี้อายุก็น่าจะไม่เกิน 4-5 ขวบร้องไห้แล้วก็รู้สึกเศร้าตามอย่างประหลาด ก็แหม เจ้าตัวร้องไห้ได้น่าสงสารเหลือเกิน ร้องทีไปทั้งตัว ตัวเล็กๆนั้นสั่นไปหมด หน้าแดง ตาก็ช้ำ ทั้งๆที่ตลอดทั้งวันจิมมี่เป็นเด็กเรียบร้อยอย่างไม่น่าเชื่อ สงบและไม่งอแง ก็มีแต่เมื่อไม่กี่นาทีนี้ทีโดนพยาบาลดุนิดหน่อยตอนจะเจาะเลือดนี่แหละที่เหมือนกดสวิตช์อะไรสักอย่างจนเจ้าตัวกลัวและแหกปากร้องตามสัญชาตญาณ

 

 

“แมคคอย เรียก สป็อค”

 

“มีอะไรครับหมอแมคคอย”

 

“เมื่อไหร่แกจะหมดอัลฟ่าชิฟท์ห้ะ จิมมันงอแงร้องหาแต่แก”

 

“จิมเป็นอะ–”

 

“มาเร็วๆแล้วกัน เห็นมันร้องไห้ขนาดนี้แล้วใจฉันมันก็หายเหมือนกันนะ”

 

“ไปเดี๋ยวนี้ครับ”

 

 

 

โบนส์เกือบหลุดขำออกมาเมื่อจับความเร่งรีบในน้ำเสียงเรียบๆนั้นได้ ก็ไม่ใช่แค่เจ้าเด็กนั่นที่ติดสป็อคอย่างเดียวหรอก ไอ้หนูผีหูแหลมมันก็ติดจิมเหมือนกัน (ถึงมันจะไม่ยอมรับก็เถอะ) เวลาสป็อคไปไหน ก็พาจิมมี่ไปด้วยกันอย่างกับลูกโคอาล่าติดแม่  แต่ก็นะ โบนส์ไม่อยากจะพูดอะไรมาก แค่นี้สป็อคก็โดนลูกเรือ(โดยเฉพาะคุณซูลู)แซวจนทั้งหน้าทั้งปลายหูกลายเป็นสีเขียวแล้ว

 

 

หลังจากคุยกับสป็อคเสร็จโบนส์ก็ค่อยๆเดินไปหาจิมที่ตอนนี้เลิกร้องงอแงเสียงดังแล้วแต่เปลี่ยนเป็นสะอื้นเงียบๆแทน มือใหญ่ๆค่อยๆยกขึ้นมาลูบหัวบลอนด์ของเจ้าตัวที่ตอนนี้ยุ่งเหยิงไม่เข้าที่เข้าทาง จิมสะดุ้งเล็กน้อยแต่พอเห็นเป็นคุณหมอคนโปรดก็ไม่ได้ว่าอะไร แถมยังค่อยๆขยับตัวเข้ามาใกล้เขามากขึ้นอีกด้วย

 

 

“สป็อคกำลังมาแล้วเจ้าหนู หยุดร้องไห้ได้แล้วเดี๋ยวสป็อคเป็นห่วง”

 

 

แต่ยังไม่ทันที่จิมจะได้ตอบอะไร สป็อคก็เดินเข้ามาในห้องพยาบาลพอดี เจ้าตัวเล็กได้ทีพุ่งเข้าไปเกาะขาสป็อคทันที จนวัลแคน(ที่พยายามอย่างมากในการทำหน้านิ่ง)ต้องย่อตัวลงต่ำ เพื่ออนุญาตให้กัปตันขนาดมินิได้วาดวงแขนป้อมๆนั้นเข้าทีคอแล้วกระชับกอดให้แน่นขึ้น โบนส์กลั้นยิ้มแทบจะไม่ไหว พลางเหลือบมองไปเห็นพยาบาลหลายคนยิ้มกว้างด้วยสีหน้าไม่ต่างกันจากเขา

 

 

 

ใครว่าวัลแคนอ่อนโยนไม่เป็นกันหล่ะ..

 

 

 

“ร้องไห้ทำไมครับจิม” สป็อคถามจิมเสียงเบา เบามากจนโบนส์ต้องพยายามเงี่ยหูฟัง

 

 

“เค้าจะฉีดยาจิมมี่…” เจ้าตัวเล็กงึมงำในลำคอ พลางหลบหน้าเข้าที่ซอกคอของสป็อคเหมือนกลัวจะโดนดุยังไงยังงั้น

 

 

“คุณหมอกับคุณพยาบาล เขาแค่อยากรู้ว่าจิมสุขภาพเป็นอย่างไรบ้างเท่านั้นเองครับ”

 

 

สป็อคตอบเสียงเบาพลางอุ้มเจ้าตัวขึ้นไปนั่งบนเตียงพยาบาลตามเดิม โบนส์ที่รู้งานก็ไปหยิบอุปกรณ์ที่เจาะเลือดมาเตรียมไว้ และด้วยความที่จิมเป็นเด็กฉลาดคงเข้าใจสถานการณ์ตรงหน้า เจ้าตัวก็เลยพยักหน้าอนุญาตโดยไม่ต้องถาม มือเล็กๆกำชายเสื้อตัวเองแน่นแต่ก็ยอมให้โบนส์จิ้มเข็มเล็กๆลงไปโดยไม่บ่น นั่งตัวแข็งทื่ออดทนไม่ร้องไห้ จะมีก็แต่ริมฝีปากของเจ้าตัวที่ขยับกัดซะจนขาวซีดเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงความเจ็บ

 

 

“เก่งมากจ้าหนู ทีนี้ไปได้แล้วนะ” โบนส์พูดพลางยีหัวบลอนด์ๆนั่นจนยุ่งอีกครั้ง รู้สึกถึงสายตาของสป็อคที่มองมาเหมือนไม่พอใจ แถมเจ้าตัวยังเอามือไปลูบๆหัวให้ผมจิมเรียบร้อยเข้าที่เข้าทางอีก

 

 

โหย ไอ้วัลแคน!! จิมติดแกไม่พอ ยังจะให้มันผมเรียบเหมือนแกอีกเหรอ!!

 

 

“ฉะป็อค จิมมี่หิว” เจ้าตัวเล็กส่งเสียงงึมงำในลำคอพลางช้อนตาฟ้าๆที่เหมือนลูกหมานั่นขึ้นมามองสป็อค มือน้อยก็จับชายเสื้อผู้การชาววัลแคนไว้แน่น โบนส์รู้สึกเอ็นดูจิมขึ้นมาเป็นรอบที่ร้อยของวัน

 

 

สป็อคมันยังทำหน้านิ่งอยู่ได้ยังไงกัน!!

 

 

สป็อคไม่พูดอะไรแต่จับจิมอุ้มขึ้นมาแล้วให้เจ้าตัวกอดคอไว้เป็นท่าประจำ ก่อนออกจากห้องก็พยักหนาให้โบนส์ทีนึงเป็นพิธี  โบนส์มีความรู้สึกที่ไม่อยากให้จิมไป ก็เพื่อนเขามันน่ารักน่าเอ็นดูซะจนน่าเป็นห่วง เขาอยากจะดูแลแล้วก็อยู่ด้วยนานๆ แต่ก็นะ เห็นเจ้าตัวมีความสุข แถมยังก็ต้องมาตรวจสุขภาพทุกวัน พรุ่งนี้จิมก็มาอีกอยู่ดี คงไม่มีเรื่องอะไรเกิดกับจิมได้อีกแล้วหล่ะมั้ง……

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

.

.

 

 

 

 

 

 

 

 

ผ่านไปอีกหนึ่งวันที่กัปตันของยาน Enterprise กลายเป็นเด็ก แต่โชคดีที่ทุกอย่างก็ยังปลอดภัยและสงบสุขดี วันนี้ห้องพยาบาลก็ไม่ได้มีใครบาดเจ็บหรือต้องรักษาอะไรมาก ถือเป็นวันสบายๆอีก 1 วันของโบนส์

 

 

จนกระทั่งเห็นเชคอฟอุ้มจิมวิ่งเข้ามาด้วยท่าทีกระหืดกระหอบนั่นแหละ

 

 

โบนส์ลุกพรวดเข้าไปหาตามสัญชาตญาณ ในใจก็คิดว่ากัปตันตัวน้อยไปเล่นซนจนบาดเจ็บตรงไหนมาอีกหรือเปล่า แต่มองคร่าวๆเจ้าตัวเล็กก็ดูปกติดี เว้นเสียแต่ทรงผมแปลกประหลาดของเจ้าตัว ที่ปกติจะเป็นเส้นผมปรกหน้าผากยุ่งๆตามสไตล์แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเหมือนทรงหน้าม้าเต่อที่ไม่เท่ากัน คล้ายกับเอากรรไกรมาตัดผมเองแต่ไม่มองกระจกแบบนั้นหล่ะ

 

 

ว่าแต่ทรงผมม้าเต่อแบบนี้มันคุ้นๆนะ….

 

 

“หมอครับ! วันนี้เวรผมดูแลกัปตัน กัปตันเป็นเด็กดีมากแต่เช้าเลยครับ แต่เมื่อกี้ผมหันหลังไปดู padd แป๊ปเดียวกัปตันไปขโมยกรรไกรมาตัดผมตัวเองเฉยเลยครับ!!”

 

 

โอ้โห แค่ไม่เห็นหน้ามันไม่กี่ชั่วโมง จิมมันตัดผมตัวเองให้เหมือนสป็อคเฉยเลยเหรอ!!

 

 

เชคอฟพูดรัวเร็ว พลางชี้ไม้ชี้มือไปที่เจ้าตัวปัญหาที่ตอนนี้ส่งยิ้มอายๆมาให้เขา แต่พอบวกกับฟันสองซี่หน้าที่หายไปของเจ้าตัว แถมด้วยทรงผมตลกๆนั่นอีก ทำให้โบนส์หัวเราะเสียงดังออกมาอย่างอดไม่ได้

 

 

“หมอ อย่าเพิ่งขำสิครับ!” เชคอฟตะโกนใส่โบนส์แต่ไม่วายเจ้าตัวก็หลุดขำไปด้วย

 

“แล้วทำไมพามาหาฉันหล่ะ” หลังจากพยายามหยุดขำได้ โบนส์ก็ถามเชคอฟอย่างสงสัย

 

“ก็..ก็เผื่อห้องพยาบาลมีอะไรที่ปลูกผมกลับมาได้นี่ครับ!”

 

 

โบนส์มองหน้าเชคอฟที่จ้องหน้าเขากลับด้วยตาเป็นประกายเหมือนลูกหมาตัวเล็กๆ ทำไมทุกคนในยานถึงคิดว่าเขาทำได้ทุกอย่างวะ จะให้เป็นช่างตัดผมอีกหรือไง แต่ก่อนที่เขาจะได้บ่นอะไร เจ้าตัวยุ่งก็ขัดขึ้นมาเบาๆเสียก่อน

 

 

“จิมมี่ไม่เอานะ จิมมี่จะเอาผมแบบนี้ มันเหมือนฉะป็อค”

 

 

เชคอฟกับโบนส์มองหน้ากันอย่างทำอะไรไม่ถูก ลูกเรือชาวรัสเซียก็ได้แต่ยิ้มแหยๆ จนเขาเองต้องเป็นคนตัดสินใจหาวิธีแก้ไข เมื่อคิดได้ก็ถอนหายใจยาวพอเป็นพิธีพลางลุกไปหยิบกรรไกรอันเล็กขึ้นมา แล้วเดินกลับไปหาเจ้าตัวปัญหา

 

 

“พี่หมอโบนนี่จะทำอะไรจิมมี่” เพื่อนสนิทร่างน้อยของเขาพูดขึ้นมาพลางจ้องกรรไกรในมือเขม็ง

 

 

“พี่หมอโบนส์จะเล็มผมให้จิมมี่ไง จะได้เหมือนสป็อคมากขึ้น โอเคไหม?” หลังจากจ้องตาหมออย่างไม่ใจได้ไม่กี่วิ ใบหน้าเล็กก็ค่อยๆขยับขึ้นลงช้าๆ ยอมให้โบนส์ค่อยๆเล็มผมหน้าม้าของเจ้าตัวให้ตรงที่สุด จนเขาเห็นว่ามันใช้ได้แล้วก็ให้หันไปสบตากับเชคอฟ ที่มองทรงผมของกัปตันตัวน้อยอย่างพอใจ

 

 

หึหึ เป็นไงหล่ะ เขานี่หล่ะมือนิ่งที่สุดในยานแล้ว!

 

 

“จิมมี่ขอบคุณพี่หมอโบนนี่” เจ้าตัวเล็กพูดอายๆ พลางคว้าคอคุณหมอเข้ามากอดไว้หมับ ทำเอาโบนส์ที่ไม่ทันตั้งตัวหน้าขึ้นสีแดงจางๆอย่างที่ไม่ได้เห็นบ่อยนัก หลังจากกอดเขาเสร็จเจ้าตัวก็วิ่งไปกอดขอบคุณเชคอฟอีกรอบ จนเจ้าเด็กรัสเซียก็หน้าแดงแจ๋ พูดจาตะกุกตะกักไปหมด

 

 

เฮ้อ มันน่ารักจังเลยวุ้ยย อย่าโตเลยได้ไหมจิม…

 

 

หลังจากนั้น จิมก็นั่งเล่นอยู่ที่ห้องพยาบาล เชคอฟพาเล่นวาดรูปกับระบายสี เจ้าตัวก็นั่งเล่นเงียบๆ เรียบร้อย เพื่อรอสป็อคมารับหลังเลิกงานตามเคย พอถึงเวลาเป๊ะ ผู้การชาววัลแคนก็ก้าวเข้ามาในห้องทันที โบนส์สังเกตเห็นพอดีตอนที่สป็อคหยุดมองจิมชะงัก

 

 

ส่วนเจ้าตัวเล็กที่พอเห็นสป็อค แทนที่จะพุ่งเข้าไปหาอย่างทุกทีก็ค่อยๆลุกขึ้น แล้วเงยหน้ามองคนโปรดของตัวเองอย่างเขินอาย

 

 

“ฉะป็อค ชอบไหม” พูดจบก็ก้มหน้างุด เห็นก็เพียงแต่กลุ่มผมบลอนด์ของเจ้าตัว สป็อคมองจิมอยู่สักพัก จึงค่อยๆเดินเข้าไปหาเด็กน้อยตรงหน้า

 

“ผม…ชอบครับ จิม” พลางคว้าเจ้าตัวเล็กไปกอดไว้แน่น โบนส์มองภาพตรงหน้าด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย ชอบอะไรวะ ชอมผมจิม หรือชอบจิมกันแน่วะ วัลแคนกำกวม

 

 

เค้าก็ควรดีใจที่จิมมี่มีความสุขนะ แต่ไอ้ความรู้สึกเหมือนพ่อหวงลูกสาวนี่มันคืออะไร!!

 

 

โบนส์แอบพอใจเล็กๆ ที่เห็นจิมขืนตัวไว้พอสป็อคจะอุ้มจิมขึ้น เจ้าตัวพูดเบาๆว่าโตแล้วอยากขอเดินเอง พลางยืดตัวตรง สองมือไขว้หลังไว้ท่าทางเหมือนสป็อคเวลายืนไม่ผิดเพี้ยน ขาป้อมๆก็เลียนแบบท่าเดินของสป็อคนำหน้าออกไป เรียกรอยยิ้มให้กับลูกเรือที่เห็น แถมโบนส์ยังสาบานได้ว่าเขาแอบเห็นมุมปากของวัลแคนขยับคล้ายจะยิ้มเหมือนกัน!

 

 

หมั่นไส้โว้ยยยยย!

 

 

 

 

 

 

 

 

.

.

.

 

 

 

 

 

“ฉะป็อค จิมมี่หนาว”

 

 

สป็อคมองกัปตันตัวน้อยๆของเขา ที่ถือวิสาสะขึ้นมานอนด้วยบนเตียงมาตลอด 3 วันที่ผ่านมา มือใหญ่ๆลูบหัวของจิมเบาๆพลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น เจ้าตัวเล็กมักจะบอกว่าหนาวแล้วมาขอนอนด้วยเสมอตั้งแต่วันแรก แน่นอนว่าเขาไม่ปฏิเสธ สป็อคจะไม่โกหกว่าเค้าไม่มีความสุขที่กัปตันติดเขา สป็อคดีใจที่พรุ่งนี้จิมจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่ก็อดที่จะมีความรู้สึกแบบมนุษย์ที่เรียกว่า ใจหาย ขึ้นมาไม่ได้

 

 

 

“ฉะป็อค?”

 

“ครับ จิม”

 

“ถ้าจิมมี่โตแล้ว…แล้ว…ฉะป็อคจะยังใจดีกับจิมมี่เหมือนเดิมหรือเปล่า?”

 

 

เจ้าตัวน้อยถามขึ้นมาเสียงเบา ดวงตากลมโตที่มองมาทางเขานั้นเต็มไปด้วยคำถาม เจ้าตัวเล็กกอดเขาแน่นขึ้นไปอีกตามที่แรงของเด็กน้อยจะทำได้ สป็อคมองหน้าจิมที่ทำให้เขารู้สึกอุ่นวาบขึ้นมากลางอกทุกครั้งไม่แพ้ตอนโต สป็อคยอมให้มุมปากของตนเองยกยิ้มขึ้นมาจางๆ พลางประทับจูบไปที่ขมับของเด็กน้อยเบาๆ

 

 

“เหมือนเดิมเสมอครับ จิม”

 

 

จิมมี่กอดสป็อคแน่น พลางภาวนาด้วยใจดวงน้อยๆ…

 

 

ขอให้ต่อจากนี้จิมมี่ตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของสป็อคทุกๆวัน….

 

 

จิมมี่จะสมหวังหรือเปล่านะ?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

fin.

 

 

 

งื้อเง้อง่า ยัยน้องจิมมี่ของหม่าม๊าจะสมหวังหรือเปล่าคะ รู้ๆกันอยู่ ฟฟฟฟฟฟ ;-; 💕

ฮืออ ไม่ได้แต่งฟิคมาสักพักเลยแฮะ พอดีติดลมกับ fleetbook project นี่แหละค่ะ ไปชมกันได้ นอกจากที่ทวิตก็เอามาลงที่นี่ไว้เหมือนกัน แต่ยังลงไม่หมดค่ะ 5555

หวังว่าจะชอบกันนะคะ หวังว่าทุกคนจะเอ็นดูจิมมี่ รักจิมมี่กันเยอะๆนะคะ ห้ามแกล้งน้องด้วย ไม่งั้นจะโดนพลังวัลแคนหึงโหดฆ่าเอา ถถถถถ

คอมเมนท์ติชมได้ทั้งที่นี่และทวิตเตอร์ @pimpalalla เหมือนเดิมนะคะ

ขอบคุณทุกคนที่หลงเข้ามาอ่านเหมือนเคยค่ะ >< ❤

 

 

 

 

 

Advertisements

7 thoughts on “[os] Little Jimmy needs a good hug ♡ #Spirk

  1. Pingback: Fiction Index | kahs'khiori :: T'Ish hokni'es kwi'shoret - I sense the consciousness calling to you from space"

  2. โอ้โหววววฟกกฟฟกดฟฟกฟกกฟกฟ คงามคิ้วตี้โอเวอร์โหลดมาอีกแล้วแงงงง จิมมี่โคตรน่ารักอะ หมอก็พ่อกำนันหวงลูกสาวไปอีกกกก โอ้ยแล้วสป็อคนี้โคตรเลี้ยงต้อยโง้ววววววว ฮืออออ น่ารักมากแงงงงงงงง

    Liked by 1 person

  3. ยอมมมมมมมม โอ้ยยยย น่ารัก
    อยากเลี้ยงกัปตันเวอร์ชั่นมินิแบบนี้บ้าง นี่จะกลายเป็นคนรักเด็กขึ้นมาทันทีเลย
    อ่านไปยิ้มแก้มปริค่ะ ทำไมหมั่นไส้สป็อคอีกแล้ว 5555555 ได้ข่าวเค้าก็ดูแลดีนี่!
    ขำโบนส์ที่บอกว่าเมื่อไหร่จะหมดอัลฟ่าชิพ 5555555 โธ่ว คุณหมอ ไปไม่เป็น
    หมดเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นแหละค่า เวลามันก็เดินเป็นเส้นตรงเนอะ ฮา
    และ ฮากว่าตรงสป็อครีบมา ก็จิมสำคัญที่สุดในจักรวาลนี่เนอะ งื้อ
    “ผม…ชอบครับ จิม” < ประโยคนี้ เอาจริง อ่านครั้งแรกคือ ผมชอบจิมครับ 555555
    อ่านอีกที อ่อๆ อ่านลำดับผิด แต่ก็คือๆกันเนอะ คริ
    ตอนจบ หนูจิมขออะไรธรรมดาอย่างนั้นล่ะลูก นั่นลูกต้องได้อยู่แล้ว
    น่าจะขอ แก้ว แหวน เงิน ทอง ดาวเคราะห์อะไรก็ว่าไป หึๆ สินสอดเรียกแพงๆ ไม่ใช่ละ ฮ่าาาา

    Liked by 1 person

    • ง่า เป็นเม้นที่อ่านแล้วหยุดยิ้มไม่ได้เลย #บ้าจริง! ดีใจที่เอ็นจอยกับมันนะคะ แค่มองจิมมี่น่ารักก็ดีใจแล้ว 5555 ขอบคุณนะคะ ฮี่ๆ

      Like

  4. อ่านไปยิ้มไปจนแก้มจะแตกแล้วค่าาาา
    จิมมี่น้อยดูน่ารักน่าเอ็นดูมาก คิดภาพวัลแคนหน้านิ่งๆอุ้มเด็กตัวกลมๆแล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแล้วมัน…..//โยนมือถือ

    Liked by 1 person

    • อย่าเพิ่งโยนมือถือค่ะ 55555555 งื้อ ดีใจที่อ่านแล้วยิ้มน้า สำเร็จ ขอบคุณมากนะคะ ><

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s