[os] Fear is illogical #Spirk

[os] Fear is illogical

Pairing : Spock/Kirk

*angst, hurt/comfort?, fluff*

 

.

.

.

.

 

 

 

 

 

“For Vulcan, fear is illogical but for Spock, the worst fear in his life is to hear his Jim, sounding so terrified–

 

–because of him.”

 

 

สป็อคไม่เคยกลัวความตายมาก่อน ด้วยความที่เขาถูกเลี้ยงมาอย่างวัลแคนและด้วยหน้าที่การงานที่เสี่ยงต่ออันตรายในทุกรูปแบบ

 

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนสป็อคไม่ทันได้ตั้งตัว ในวินาทีที่ปลายมีดแหลมชำแรกแทรกลงไปตรงกลางอกนั้นเขายังไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่นิด มีเพียงแต่ความจุกที่ทำให้เขาทรุดเข่าลงบนพื้นโดยอัตโนมัติ สป็อคพยายามหายใจเข้าให้ลึกที่สุดเพื่ออดกลั้นต่อความเจ็บที่ตอนนี้มันเริ่มแผ่ซ่านเข้าไปถึงทุกอณูของร่างกาย ปลายนิ้วมือของเขารู้สึกถึงของเหลวหนืดที่ไหลลงมาจากกลางอกทำให้สป็อคก้มลงมองต้นเหตุที่ตอนนี้แทรกเข้าไปอยู่ตรงบริเวณเดียวกับหัวใจของมนุษย์

 

สป็อคไม่สามารถควบคุมร่างกายได้เท่าที่ต้องการ เขาใช้พลังงานเฮือกสุดท้ายในการทรงตัวเองไม่ให้ล้มลง แต่ก่อนที่สติของเขาจะดับวูบไป สิ่งสุดท้ายที่สป็อคได้ยินคือเสียงกัปตันของเขาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน

 

 

“สป็อค!!! ไม่!!! สป็อค!!”

 

 

และนั่นเป็นครั้งแรกที่สป็อครู้สึกกลัว

 

เขารู้ว่ากัปตันของเขาเข้มแข็ง แต่เขาก็ยังคงกลัวว่าจะไม่มีใครดูแลกัปตันเวลาเขาไม่อยู่ จะไม่มีใครคอยตักเตือนจิมของเขาให้ดูแลตัวเอง จะไม่มีใครคอยบอกคำว่ารักแทนเขา ที่ไม่เคยมีโอกาสได้พูดออกไป

 

สป็อคกลัวว่าความตายจะพรากเขาไปจากจิม

 

 

 

 

 

 

.

.

.

.

 

 

 

 

 

ทุกครั้งที่จิมหลับตาลง ก็ยังคงเป็นภาพของสป็อคที่มีมีดแหลมๆปักอยู่กลางอก ภาพของสป็อคที่มีแต่เลือดเต็มไปหมดอยู่ตรงหน้าเขา ที่ทำอะไรไม่ได้เลย–

 

 

“เฮ้ เจ้าหนู ไปนอนเถอะ อาการมันทรงตัวแล้ว”

 

 

จิมสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงของโบนส์ เมื่อเอี้ยวตัวหันไปดูก็พบเพื่อนรักที่ยืนกอดอกพิงประตูมองเขาที่นั่งติดอยู่กับเตียงคนไข้ของสป็อคด้วยสายตาดุๆเช่นเคย แต่นอกจากสายตาดุๆตามปกติแล้วมันยังเพิ่มเติมด้วยขอบตาที่ดำคล้ำและสีหน้าที่เหนื่อยอ่อนอย่างเห็นได้ชัดจากเจ้าตัว ซึ่งตอนนี้สภาพเขาคงไม่ต่างกัน ก็เพราะตลอด 3 วันที่ผ่านมาสป็อคอาการไม่คงที่ โบนส์ต้องคอยดูอาการสป็อคตลอดจนไม่มีเวลาจะได้นอนเท่าไหร่นัก ส่วนจิมก็ไม่มีทางนอนหลับถ้าสป็อคยังไม่หายดี ความจริงอาการสป็อคไม่ควรจะหนักขนาดนี้ แต่เป็นเพราะไม่ใช่ต้องรักษาแค่แผลที่ถูกแทงเท่านั้น แต่ปลายมีดยังอาบยาพิษที่มีผลเสียอย่างมากต่อสรีระทางร่างกายของครึ่งมนุษย์ครึ่งวัลแคนอย่างสป็อค ทำให้โบนส์และเจ้าหน้าที่พยาบาลยุ่งหัวหมุนกันมาตลอด 3 วัน

 

“แต่สป็อคยังไม่ฟื้นเลยนะโบนส์”

 

โบนส์ถอนหายใจเมื่อได้ยินประโยคที่ได้ยินซ้ำๆมาตลอดตั้งแต่สป็อคบาดเจ็บ เมื่อเห็นว่าเถียงกับเพื่อนรักของตัวเองไปก็คงไม่มีประโยชน์ เจ้าตัวก็ได้แต่เดินมาลูบหัวจิมเบาๆอย่างที่ไม่ค่อยได้ทำบ่อยนัก

 

“สป็อคโอเคแล้วจิม ฉันเคยโกหกนายหรอ หืม?”

 

จิมรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตาขึ้นมาดื้อๆเมื่อได้รับสัมผัสอบอุ่นและน้ำเสียงอ่อนโยนที่ได้ยินไม่บ่อยนักจากเพื่อนรัก หัวทุยๆเปลี่ยนเป้าหมายไปอยู่บนกลางลำตัวของโบนส์พลางใช้สองแขนกอดเพื่อนรักของตัวเองเอาไว้แน่น จิมสูดหายใจเข้าออกลึกๆสองสามครั้ง พลางคลายอ้อมแขนออก พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มให้กับโบนส์

 

“ขอบคุณนะโบนส์ นายไปนอนเถอะ ฉันว่าจะนอนที่นี่แหละ”

 

โบนส์ถอนหายใจอีกครั้งแต่ไม่พูดอะไร หลังจากผลักหัวเพื่อนตัวยุ่งจนได้รับเสียงโวยวายจนพอใจก็ปล่อยให้จิมอยู่เฝ้าไข้สป็อคไป เพราะถึงจะมีกฎไม่ให้นอนในห้องพยาบาลก็เถอะ แต่ถ้าห้ามจิมได้ก็คงห้ามได้ตั้งแต่วันแรกแล้วหล่ะ โบนส์รู้ว่าเพื่อนของตัวเองรู้สึกแบบไหนกับต้นเรือชาววัลแคน และจากเหตุการณ์ที่สป็อคเอาตัวเข้าไปขวางจิมจนเจ็บหนักแบบนี้ก็บอกได้แล้วว่าสป็อคมันก็คงรู้สึกไม่ต่างกัน เหลืออย่างเดียวก็แค่ทั้งคู่คุยกันให้รู้เรื่อง ในใจก็หวังว่าให้ไอ้หนูผีนั่นมันฟื้น มันจะได้หายไวๆ เพื่อนของเขาจะได้ไม่อยู่ในสภาพย่ำแย่ โทษตัวเองไปมาขนาดนี้

 

แล้วอีกอย่าง พวกมันจะได้ไปพลอดรักกันไกลๆตาของเขาสักที!

 

 

 

.

.

.

 

 

 

สิ่งแรกที่สป็อครับรู้เมื่อลืมตาตื่นขึ้นคือ จิม เคิร์ก

 

หลังจากที่กระพริบตาช้าๆเพื่อปรับให้สายตามองเห็นได้ชัดมากยิ่งขึ้น สป็อครับรู้ถึงอุณหภูมิของมนุษย์ แรงกดเบาๆบริเวณสีข้าง และลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของจิม ที่ตอนนี้ใช้พื้นที่ว่างข้างเตียงของเขาเป็นที่นอน แต่ยังดีที่หัวกลมๆพร้อมกับเส้นผมสีบลอนด์ยุ่งเหยิงของเจ้าตัวยังมีหมอนรองไว้เพื่อจะให้นอนได้ถนัดขึ้น สป็อคใช้โอกาสนี้แอบมองหน้ากัปตันของเขา ตั้งแต่เส้นผมสลวยไปจนถึงหน้าผากมน แพขนตายาวและเปลือกตาที่ปิดลูกแก้วใสสีฟ้าที่สวยงามทุกครั้งเมื่อเปิดออก จมูกที่เชิดขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยดื้อของเจ้าตัว สป็อคพยายามที่จะเข้าใจความรู้สึกอบอุ่นบริเวณกลางอกที่แผ่ซ่านออกมาทุกครั้งที่มองหน้าของจิม

 

เขายังไม่ตาย และจิมยังคงสบายดี

 

ยังไม่ทันได้คิด สป็อคก็ยื่นมือขึ้นไปลูบหัวของกัปตันเบาๆ แต่ความอบอุ่นที่รู้สึกเปลี่ยนเป็นความกังวลทันทีเมื่อสป็อคมองเห็นความเหนื่อยล้าบนใบหน้าหล่อเหล่าของจิม ยังไม่ทันจะได้ชักมือกลับกัปตันของเขาก็เริ่มรู้สึกตัวจากแรงลูบบนหัว จิมกระพริบตาถี่ๆ พลางเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาที่ยังคงมีความง่วงงุนหลงเหลืออยู่พลันเบิกกว้างเมื่อเห็นว่าต้นเรือของตัวเองรู้สึกตัวขึ้นมาแล้ว จิมสะดุ้งลุกขึ้นมานั่งตัวตรงตามสัญชาตญาน พลางมองซ้ายขวาเพื่อหาเพื่อนรักของตัวเองให้มาดูอาการสป็อค แต่ยังไม่ทันที่เจ้าตัวจะได้ทำอะไร มือสวยๆก็ถูกกอบกุมไว้ด้วยมือของเจ้าของเตียงเสียก่อน

 

 

“จิม”

 

 

เพียงแค่คำเดียวที่ทำให้โลกของจิม เคิร์กหยุดหมุน ความเหนื่อยล้า ความเครียด และทุกอย่างที่สะสมมาทั้งหมดตลอด 3 วันทำให้ความเข้มแข็งของเขาพังลง จิมกลั้นสะอื้นสุดเสียง ในขณะเดียวกันก็พยายามที่จะมองหน้าสป็อคให้ชัด ทั้งๆที่ตอนนี้มันพร่ามัวไปหมดด้วยน้ำตาของเขาเอง

 

“สป็อค อย่าทำแบบนี้อีก… สัญญาได้ไหม อย่าเอาชีวิตไปเสี่ยงแทนฉันอีก ฉันทนไม่ได้เวลาเห็นนายกำลังจะตาย”

 

สป็อคกุมมือของจิมแน่นขึ้น พลางค่อยๆดึงตัวกัปตันให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขาช้าๆ  จิมเอาใบหน้าซุกเข้าไปบริเวณลำคอของสป็อค และรู้สึกอุ่นตรงขมับเมื่อได้รับจูบเบาๆเป็นการปลอบโยนจากวัลแคน จิมรู้สึกถึงความรักที่ส่งมาถึงเขา คำว่ารักของสป็อค

 

“จิม คุณรู้ใช่ไหมว่าผมให้สัญญาไม่ได้และนี่จะไม่ใช่ครั้งแรก”

 

จิมรู้ มันจะไม่ใช่ครั้งแรกที่เจอเหตุการณ์แบบนี้ ไม่ใช่ครั้งแรกที่สป็อคจะเสี่ยงตัวเองเพื่อปกป้องเขา และแน่นอน เขาก็จะไม่ลังเลที่จะเสี่ยงชีวิตตัวเองเพื่อปกป้องสป็อคด้วยเช่นกัน

 

“ฉันรู้ แต่ฉันก็มีสิทธิที่จะลองขอนายดู ไม่ใช่หรอ” จิมพูดเบาๆ

 

ถึงแม้จะมองไม่เห็นหน้า แต่สป็อครู้สึกได้จากสัมผัสบริเวณคอที่เป็นที่อยู่ของริมฝีปากสวยว่าจิมกำลังยกยิ้มบางๆ

 

“คุณมีสิทธิในทุกๆอย่างของผมครับ”

 

หลังจากพยายามอย่างมากไม่ให้หน้าแดงมากไปกว่านี้ จิมก็ได้ทีทุบเบาๆตรงหัวไหล่ของสป็อค

 

“วัลแคนปากหวานเป็นกับเขาด้วยหรอ”

 

“ในทางวิทยาศาสตร์พบว่า ปากของวัลแคน—”

 

“โอ้ย! พอเลยสป็อค ฉันรู้ว่านายเข้าใจ!”

 

เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆจากจิมแล้ว สป็อคจึงยอมให้ตัวเองสบายใจ ค่อยๆกระชับอ้อมกอดของจิมให้แน่นยิ่งขึ้น พลางสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อไปโดนเข้ากับแผลของตัวเอง ถึงสป็อคจะพยายามนิ่งขนาดไหนก็ไม่พ้นสายตากัปตันของยาน ที่รีบเด้งตัวออกห่างในทันที

 

“เฮ้ นายเจ็บแผลหรอ ฉันว่าฉันควรไปบอกโบนส์ว่านายฟื้นแล้ว ก่อนที่เราทั้งคู่จะโดนบ่นจะหูชานะ”

 

สป็อคอนุญาตให้ตัวเองรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย เมื่อจิมพยายามจะลุกออกไปห่างจากอ้อมกอดของเขา คิ้วที่เป็นเอกลักษณ์ของเจ้าตัวขมวดเข้าหากันเพียงเล็กน้อยที่จิมมองแต่ไกลก็รู้ว่าไม่พอใจ จิมเลิกคิ้วขึ้นข้างนึงมองต้นเรือชาววัลแคนของเขาอย่างเอ็นดู สองเท้าเดินกลับไปหาพร้อมกับประทับจูบลงไปบนแก้มสากเบาๆ

 

“เอาหน่ะสป็อค ฉันยังมีเวลาให้นายกอดไปอีกทั้งชีวิตเลยนะ”

 

 

 

.

.

.

.

 

 

“I don’t care how hard being together is, nothing is worse than being apart.” 

––Starcrossed by Josephine Angelini

 

 

 

 

 

 

 

 

.

.

.

 

 

fin.

 

 

 

 

ไม่ได้ลงฟิควันเกิดยัยจิม ไม่ได้ลงฟิควันเกิดสป็อคอีก เพราะฉะนั้นขอรวบยอดเป็นเรื่องนี้เลยแล้วกันนะคะ ทั้งๆที่มันดูไม่น่าเป็นฟิควันเกิดเท่าไหร่ 55555555555

ตอนแรกคิดว่าจะสั้นกว่านี้ ไปๆมาๆยาวกว่าเรื่องก่อนๆนิดหน่อยแฮ่ พยายามจะเขียนแนวอื่นนอกจาก fluff บ้าง แต่สุดท้ายก็จะวนเวียนมาทุกทีเพราะทนไม่ได้ที่จะเห็นสป็อคกับจิมเศร้า ทนไม่ได้ ไม่ได้จริงๆ เหมือนแบบ ลูกเราร้องไห้เราจะร้องตาม #เว่อวังมากๆ 55555555

ขอบคุณทุกคนที่หลงเข้ามาอ่านเหมือนเดิมนะคะ อยากได้ฟีตแบค ฮิฮิ

พูดคุยที่นี่หรือที่ทวิตเตอร์ @pimpalalla ก็ได้นะคะ เหมือนเดิมเนอะ : )

ขอบคุณทุกคน ขอให้เป็นปีที่ดีค่ะ >______<

Advertisements

7 thoughts on “[os] Fear is illogical #Spirk

  1. Pingback: Fiction Index – kahs'khiori

  2. โอ้ยยยยย ชอบบบบ แงงงงง มันดีมากตรงที่สป็อคแบบกลัวเวลาจิมกลัวอะ คือเหมือนในหัวนี้คิดแทนจิมไปหมด กลัวว่าจิมจะอย่างนั้นอย่างนี้ ไม่รู้ฮืออออ แบบดี แล้วชอบเวลาโบนส์เข้าโหมดพ่อผู้อ่อนโยนมากแบบโคตรดี แงงงง แล้วจิมแบบโคตรน่ารัก มีเวลากอดกันไปอีกทั้งชีวิต โอ้ยยยย แงงงงงงง ฟเดฟกฟกฟกกฟกฟกฟ

    Liked by 1 person

    • แงงงง ประเด็นคืออยากเขียน McKirk หลงรักโบนส์ชั่วขณะ 5555555555 ส่วนคู่นี้เขาโรแมนติกอยู่แล้วงื้อๆๆ เขาดูแลกันและกันละเกิน //ปาดน้ำตา >< ดีใจที่ชอบนะ ขอบคุณขนุนเมิกๆๆ XD

      Like

  3. ึหวานมากค่าาา
    คือคู่นี้ชอบรักแรง อ่านละซึ้งตาม
    บทจะเศร้าก้น้ำตาซึม บทหวานก้น่าหมั่นไส้ 555555
    แต่ชอบแนวสป็อคขี้หวง+ปกป้องมาก แพ้ทางแนวนี้
    ปกติจะนิ่งๆ แต่พอเป็นเรื่องจิมยอมไม่ได้ คือชอบ สามีตัวอย่างสุด ><

    Liked by 1 person

    • แพ้แนวสป็อคปกป้องขี้หวงเหมือนกันค่ะ พฮือออออ วัลแคนดีเด่นค่า แงงงง ดีใจที่ชอบบนะคะ ขอบคุณมากๆค่ะ ><

      Like

  4. อ่านจบชอบมากค่าาาา
    ฉากที่สป็อคถูกแทงแล้ว สป็อคได้ยินเสียงจิม พร้อมกับความคิดกลัวตายที่พรั่งพรู เราร้องไห้เลยค่ะ ฮืออออออ บรรยายดีเหลือเกิน อ่านแล้วอินค่ะ 555555 แล้วพอฟื้นปุ๊บ หวานปั๊บ หูยยยยยย อิจฉาค่ะ /นี่อ่านไปยิ้มทั้งน้ำตา น่าร๊ากกกกก

    ขอบคุณที่แต่งมาให้อ่านะคะ เป็นกำลังใจให้ค่า

    Liked by 1 person

    • แงงง ไม่คิดว่าจะทำให้ใครน้ำตาซึมได้นะคะ ดีใจที่ชอบน้า ;-; แล้วก็ขอบคุณมากๆนะคะ สำหรับคอมเม้นและกำลังใจเนอะ >__< ❤️

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s